China Responds Slowly, and a Pig Disease Becomes a Lethal Epidemic

Buyers and sellers at a pork wholesale market in Beijing.

A devastating disease spreading from China has wiped out roughly one-quarter of the world’s pigs, reshaping farming and hitting the diets and pocketbooks of consumers around the globe.
China’s unsuccessful efforts to stop the disease may have hastened the spread — creating problems that could bedevil Beijing and global agriculture for years to come.
To halt African swine fever, as the disease is called, the authorities must persuade farmers to kill infected pigs and dispose of them properly. But in China, officials have been frugal to the point of stingy, requiring farmers to jump through hoops to seek compensation from often cash-poor local governments.
As a result, Chinese officials are not reaching farmers like Peng Weita. When one of his pigs suddenly died three months ago from swine fever, he said, he quickly slaughtered his other four dozen before they could fall sick as well. But he buried them and took a big loss rather than reporting the deaths to the government for compensation.
“Three years of costs were all for nothing,” Peng said.
His loss was the government’s as well. Because he did not report the episode, local officials could not make sure he followed all the steps necessary to halt the spread, like burying carcasses a considerable distance from the farm. Peng said he probably buried them too close to his farm but declined to discuss details of the disposal.
The epidemic shows the limits of China’s emphasis on government-driven, top-down solutions to major problems, sometimes at the expense of the practical. It has also laid bare the struggle of a country of 1.4 billion people to feed itself.
China has long viewed food security as tantamount to national security. It had become essentially self-reliant in pork as well as in rice and wheat thanks to subsidies and aggressive farmland management. The swine fever epidemic will test that commitment to its increasingly affluent people, who more often expect meat at the dinner table.
The pig disease — which is not fatal to humans but can be spread by us — has now extended swiftly out of China. It has moved across nine other Asian countries, particularly Vietnam, which is the world’s fifth-largest pork producer and has lost much of its herd this autumn. Before reaching China, the disease had been slowly infecting occasional farms in Russia and elsewhere in Eastern Europe.
Powered by pork, China’s overall food prices last month were one-fifth higher than they were a year ago, after seven years of little change. Large purchases of pork by China are driving up live hog prices in the United States, Europe and around the globe, pushing up costs for everything from German sausages to Vietnamese pork meatballs.
Beef and lamb prices have risen as families worldwide seek alternatives, so much so that overall meat prices in international commodity markets have increased nearly 20 percent in the past year. Brazil is now ramping up beef and chicken production to meet demand, partly by burning forests in the Amazon to clear land for agriculture.
“The epidemic could have broad and deep economic impacts at the global level,” said Boubaker Ben Belhassen, the director of trade and markets at the United Nations’ Food and Agriculture Organization in Rome. “We don’t think there’s enough pork in the world to offset China’s shortfall.”
China used to have 440 million pigs — almost half the world’s population — but its herd has shrunk by half or more, according to Rabobank, a Dutch bank with a heavy agricultural focus. Pork prices in China have more than doubled.
The problem has become so pressing that Beijing accepted a partial trade deal with the United States last month, in part to resume imports of American food. Pig prices have climbed so high that one livestock company, Guangxi Yangxiang, printed red banners to recruit potential farmers that read, “Raise 10 sows and drive a BMW next year.”
That solution could help long-term, but China’s immediate response may have made the spread worse.
When the swine fever began to spread 16 months ago, the Ministry of Agriculture told the country’s local governments to cull all pigs in herds if there was even one sick animal, and to compensate the farmers. The ministry authorized local governments to pay up to $115 for the largest pigs, a cap later raised to $170. Before the epidemic, however, many pigs sold for $250 or more apiece, particularly breeding sows, according to government data. With the epidemic, the price has soared to $600 or more.
To get that partial reimbursement, many farmers had to deal with tightfisted local officials. The ministry said it would reimburse local governments only for between 40 percent and 80 percent of their costs. Local governments also had to provide proof, often including laboratory tests, that pigs died of African swine fever and not some other ailment.
As a result, culling has been slow. Official data show only 1.2 million pigs, or less than 0.3 percent of the country’s herds, have been culled. It is not clear where the rest of the country’s vanished herds went, but food experts say many were likely butchered and turned into food. That would worsen the spread, because the disease can lurk in meat for months.
Australia has found that almost half of the sausages and other pork products carried by recently arriving passengers or the mail were contaminated, said Mark Schipp, the president of the 182-nation World Organization for Animal Health in Paris and Australia’s chief veterinarian.
Chinese officials have tried to be reassuring. In April, July and October, officials said they had brought the disease under control, only to see signs of further spread. Each new statement was provided by a less senior official than the one before. Most recently, the agriculture ministry said that it only hoped production at the end of next year would be four-fifths of normal levels — still a shortfall equal to the entire pork production of the United States, the worl’s second-largest pork-producing nation.
Those who have pigs have enjoyed the surging prices. Chen Zhixiang, a 36-year-old pig farmer with a black dragon tattoo on his right forearm, is among the very few pig farmers in Wulongqiao who have not lost any pigs. He said he had cooked meals for his pigs from raw corn this year rather than buy feed that might be contaminated.
Pigs have become so rare in his part of Hunan province that when he drives to a village these days to sell an animal or two, he draws a crowd.
“People gathered around the truck to stare at them,” he said. “It’s like they were seeing a panda.”

Myanmar Summary

တရုတ်နိုင်ငံမှ ပျံ့နှံ့လာသော အသေအပျောက်များသည့် ရောဂါသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် မွေးမြူထာသည့် ဝက်အကောင်ရေစုစုပေါင်း လေးပုံတစ်ပုံကို သေကျေပျက်စီးစေခဲ့ကာ မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းများကို ပုံစံပြောင်းစေခဲ့သကဲ့သို့ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှ စားသုံးသူများ၏ အစားအသောက်များကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

တရုတ်နိုင်ငံအနေဖြင့် အဆိုပါ ရောဂါကို အောင်မြင်အောင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့သောကြောင့် ရောဂါပျံ့နှံ့မှု ပိုများလာခဲ့သည်။ တရုတ်နိုင်ငံနှင့် ကမ္ဘာ့စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများအတွက် ဒုက္ခရောက်စေမည့် ပြဿနာများပေါ်ပေါက်စေခဲ့သည်။

အာဖရိကဝက်တုပ်ကွေးရောဂါဖြစ်ပွားမှုကို တားဆီးရန်ဆိုလျှင် အာဏာပိုင်များအနေဖြင့် ရောဂါကူးစက်သည့် ဝက်များကို သုတ်သင်ကာ စနစ်တကျဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဝက်မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းရှင်များကို နားချရန်လိုအပ်သည်။ သို့သော် တရုတ်နိုင်ငံတွင် အာဏာပိုင်များမှာ ဘဏ္ဍာရေးအင်အား သိပ်မ‌တောင့်တင်းသော ဒေသအစိုးရများထံမှာ လျော်ကြေးငွေရယူလိုသည့် မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းရှင်များကြောင့် လုပ်ရကိုင်ရ လက်မသာဖြစ်နေသည်။

အကျိုးဆက်အနေဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံအာဏာပိုင်များမှာ Peng Weita ကဲ့သို့သော လယ်သမားများဆီသို့ ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ ‌ဝက်တုပ်ကွေးရောဂါဖြစ်ပွားခြင်းမရှိခင် သုံးလအလိုက သူ့ဝက်တစ်ကောင် သေသွားသည့်အခါတွင် Peng Weita သည် အခြားသော ဝက်အကောင်လေးဆယ်လောက်ကို သုတ်သင်ကာ မြေမြှုပ်လိုက်သည်။ ‌လျော်ကြေးငွေရရှိရန်အတွက် ဒေသအစိုးရကိုလည်း သတင်းပို့ခြင်းမရှိပေ။

“သုံးနှစ်စာ အရှုံးဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု Peng က ပြောသည်။

သူ၏ ဆုံးရှုံးမှုမှာ အစိုးရ၏ အရှုံးပင်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဖြစ်သော သူမွေးထားသည့် ဝက်များ ရောဂါဖြစ်သည်ကို အစိုးရထံ သတင်းမပို့မိခဲ့ခြင်းကြောင့် ဒေသအစိုးရအနေဖြင့် ဝက်အသေကောင်များကို မွေးမြူရေးခြံနှင့် ဝေးကွာသောနေရာတွင် မြှုပ်နှံခြင်းကဲ့သို့သော ရောဂါကူးစက်မှု တားဆီးရေးလုပ်ငန်းစဥ်များကို အတိအကျ လိုက်နာအောင် ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်ခြင်းမရှိ‌ခဲ့ပေ။ Peng က ၎င်းအနေဖြင့် ဝက်အသေကောင်များကို ဝက်ခြံနှင့် ခပ်နီးနီးတွင် မြှုပ်မိခဲ့နိုင်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း မည်သို့မည်ပုံ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကိုတော့ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ယခုကဲ့သို့ ရောဂါကူးစက်မှုမှာ ပြဿနာတော်တော်များများကို အ‌စိုးရက ဦးဆောင်ကာ အပေါ်မှအောက် ဖြေရှင်းသည့် တရုတ်အစိုးရအသည်းခိုက်သည့် နည်းလမ်း၏ အကန့်အသတ်ကို ပြသနေသည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် လူပေါင်း ၁ဒသမ၄ ဘီလီယံကို ကျွေးမွေးနေရသည့် တရုတ်နိုင်ငံအတွက် အခက်အခဲများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

တရုတ်နိုင်ငံသည် စားနပ်ရိက္ခာလုံလောက်စွာ ရရှိရေးကို နိုင်ငံတော်လုံခြုံရေးတစ်ရပ်အဖြစ်ရှုမြင်ထားသည်။ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြည်တွင်း ဝက်သားလိုအပ်ချက်ကို ပြည့်မီသည်အထိ မွေးမြူလာနိုင်ခဲ့သည်။ ဝက်တုပ်ကွေးရောဂါကပ်ဘေးသည် ထမင်းဝိုင်းတွင် အသားဖြင့် စားလိုသော ကုံလုံလာသည့် ပြည်သူများ၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုသည့် တရုတ်အစိုးရ၏ စိတ်ဆန္ဒကို စစ်ဆေးသည့် စာမေးပွဲတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

လူသားများကို မကူးစက်နိုင်သော်လည်း လူသားတို့ကြောင့် အလျင်အမြန် ကူးစက်နိုင်သည့် ဝက်တုပ်ကွေးရောဂါသည် ယခုအခါတွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ အပြင်ဘက်အထိ အလျင်အမြန်ကူးစက်လာခဲ့သည်။ အာရှနိုင်ငံများသို့ ပျံ့နှံလာသည်။ အထူးသဖြင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဝက်သား ထုတ်လုပ်မှု ပဉ္စမမြောက်အကြီးဆုံးဖြစ်သည့် ဗီယက်နမ်နိုင်ငံတွင် ဝက်တုပ်ကွေးရောဂါဖြစ်ပွားမှု များနေသည်။ တရုတ်နိုင်ငံသို့ မရောက်မီတွင် အဆိုပါရောဂါမှာ ရုရှားနိုင်ငံနှင့် အရှေ့ဥရောပနိုင်ငံအချို့တွင် တစ်ခါတစ်ရံဖြစ်ပွားနေသည်။

SOURCEKeith Bradsher and Ailin Tang (New York Times)
Previous articleU.S. Gains From China Deal Come at a Cost
Next articleAustralian Dollar Awaits Job Data, Kiwi at 1-week Low as Dairy Prices Fall